ذره انباشتی و تن کردی

چند سار است بر درخت بلند؟

زان سیاهی که مختصر گیرند

آمان پر شود چو پر گیرند

خویشتن را جدا ز من کردی

تن که بر تن همیشه مشتاق است

جفت جویی ز جفت خود طاق است