چه خون ها که هر صبحدم ریختند

دلی، در عزای عزیزان به در

ندانی که نامرد با ما چه کرد

گرفتند و بردند و آویختند

ندادند رخصت که بیوه زنی

بر آرد ز سوز جگر شیونی

نه آن سوگواری که نگذاشتند