بر آرد ز سوز جگر شیونی

گرفتند و بردند و آویختند

چه خون ها که هر صبحدم ریختند

ندادند رخصت که بیوه زنی

نه آن سوگواری که نگذاشتند

که ازگریه هم باز می داشتند

بهارا ببین این دل ریش ریش