نه آن سوگواری که نگذاشتند

چه خون ها که هر صبحدم ریختند

ندادند رخصت که بیوه زنی

بر آرد ز سوز جگر شیونی

که ازگریه هم باز می داشتند

بهارا ببین این دل ریش ریش

بلا برده از طاقت خویش بیش