که ازگریه هم باز می داشتند

ندادند رخصت که بیوه زنی

بر آرد ز سوز جگر شیونی

نه آن سوگواری که نگذاشتند

بهارا ببین این دل ریش ریش

بلا برده از طاقت خویش بیش

دلی کش به صد درد آغشته اند