کجا بودی ای کاروان امید

دلی کش به هر صبحدم کشته اند

بهارا من از اشک پنهان پرم

که این گریه ها را فرو می خورم

که عمری دلم انتظارت کشید

چه آوردی از راه دور و دراز

بگو آنچه بود از نشیب و فراز