ز هر سوی برخاست بانگ درشت

که این خون بهای شهیدان ماست

بهارا ندیدی تو آن رستخیز

کزو چشم و دل بود خونابه ریز

گره کرد خشم خروشنده مشت

چو مشت تهی پر شود کوه کیست

که را پیش سیل است یارای ایست؟