فر ماند شمشیر از موج خون

چو انبوه شد کوه را برکند

سرافتادگان چون سر افراشتند

از آن خیره سر تاج برداشتند

ستمکاره چون تاج شد سرنگون

در آن تیر باران سپر سینه بود

که از تیر در سینه ترسی نبود