که صد شاخه از من جدا شود چو تاک

از آن نعره ی درد و فریاد کین

بلرزد دل کوه و پشت زمین

همه تن نباشم چرا گریه ناک

چرا خون نبارد از این سرگذشت

که یک عمر در خون و خنجر گذشت

بهارا نگه کن که بر شاخسار