چرا خون نبارد از این سرگذشت

بلرزد دل کوه و پشت زمین

همه تن نباشم چرا گریه ناک

که صد شاخه از من جدا شود چو تاک

که یک عمر در خون و خنجر گذشت

بهارا نگه کن که بر شاخسار

چه می خواند آن مرغ آزادوار