که یک عمر در خون و خنجر گذشت

همه تن نباشم چرا گریه ناک

که صد شاخه از من جدا شود چو تاک

چرا خون نبارد از این سرگذشت

بهارا نگه کن که بر شاخسار

چه می خواند آن مرغ آزادوار

اگر خون بلبل نجوشد به باغ