شبی با رفیقی در آمد به راز

که رنگ گل سرخ از خون اوست

بهارا گل تازه را یاد ده

ز سرو کهن، خسرو روزبه

در خانه کردم به رویش فراز

گشاده رخ و مهربان دیدمش

گرفتم در آغوش و بوسیدمش