سرا بود ایمن، سبک دل نشست

کله برگرفت و قبا برگشاد

نگه کرد پیش و پس خانه را

ره آمد و رفت بیگانه را

سلاح و کلاهش به نزدیک دست

زهر در سخن های بایسته گفت

شب تنگ ما را گل از گل شکفت