دو چشمم به دیدار او خو گرفت

شب تنگ ما را گل از گل شکفت

سبک خیز و آهسته رفتار بود

پر اندیشه و گرم گفتار بود

دلم از دلیریش نیرو گرفت

دلیری که فخر دلیران بدوست

ازو هر چه آمخته داری نکوست