دلیری که فخر دلیران بدوست

پر اندیشه و گرم گفتار بود

دو چشمم به دیدار او خو گرفت

دلم از دلیریش نیرو گرفت

ازو هر چه آمخته داری نکوست

زهی پایداری! که آن پایدار

وفا را به سر بردی تا پای دار