ازو هر چه آمخته داری نکوست

دو چشمم به دیدار او خو گرفت

دلم از دلیریش نیرو گرفت

دلیری که فخر دلیران بدوست

زهی پایداری! که آن پایدار

وفا را به سر بردی تا پای دار

گذشت ازس ر و خم نشد گردنش