زهی پایداری! که آن پایدار

دلم از دلیریش نیرو گرفت

دلیری که فخر دلیران بدوست

ازو هر چه آمخته داری نکوست

وفا را به سر بردی تا پای دار

گذشت ازس ر و خم نشد گردنش

سرافکندگی ماند با دشمنش