وفا را به سر بردی تا پای دار

دلیری که فخر دلیران بدوست

ازو هر چه آمخته داری نکوست

زهی پایداری! که آن پایدار

گذشت ازس ر و خم نشد گردنش

سرافکندگی ماند با دشمنش

به مردانگی مرگ را کرد خوار