گذشت ازس ر و خم نشد گردنش

ازو هر چه آمخته داری نکوست

زهی پایداری! که آن پایدار

وفا را به سر بردی تا پای دار

سرافکندگی ماند با دشمنش

به مردانگی مرگ را کرد خوار

زهی مرد و آن مرگ با افتخار