زهی مرد و آن مرگ با افتخار

گذشت ازس ر و خم نشد گردنش

سرافکندگی ماند با دشمنش

به مردانگی مرگ را کرد خوار

کسی را بدین مایه ارزندگی ست

که مرگش گشاینده ی زندگی ست

بهارا به یاد آر از آن سرو ناز