کسی را بدین مایه ارزندگی ست

سرافکندگی ماند با دشمنش

به مردانگی مرگ را کرد خوار

زهی مرد و آن مرگ با افتخار

که مرگش گشاینده ی زندگی ست

بهارا به یاد آر از آن سرو ناز

که افتاده هم سرفراز است باز