بهارا به یاد آر از آن سرو ناز

زهی مرد و آن مرگ با افتخار

کسی را بدین مایه ارزندگی ست

که مرگش گشاینده ی زندگی ست

که افتاده هم سرفراز است باز

در آن واپسین دم که دم در کشید

نسیم تو را در هوا می شنید