نسیم تو را در هوا می شنید

بهارا به یاد آر از آن سرو ناز

که افتاده هم سرفراز است باز

در آن واپسین دم که دم در کشید

تو را پیش می دید آن خوش خبر

که بر می دمی ی نهان از نظر

تو را می ستود، ای بهار شگفت