درود تو هنگام بدرود گفت

که بر می دمی ی نهان از نظر

تو را می ستود، ای بهار شگفت

که باد تو اکنون وزیدن گرفت

که باغ تو در چشم او می شکفت

بیا تا مزارش پر از گل کنیم

چنین، یادی از خون بلبل کنیم