فکر رقص شعله اش در می ربود

شامگاهان با شفق خون می گریست

صبحدم بی مهر افزون می گریست

از گذار سایه های ابر ودود

ناگهان برقی زد آن چشم سیاه

آینه لرزید در دل زان نگاه

گفت اینک وقت دیدارم رسید