ناگهان برقی زد آن چشم سیاه

صبحدم بی مهر افزون می گریست

از گذار سایه های ابر ودود

فکر رقص شعله اش در می ربود

آینه لرزید در دل زان نگاه

گفت اینک وقت دیدارم رسید

سرمه سای چشم بیدارم رسید