آنچه دشمت نکرد با خود کرد

جان هوشیار در خمار گذاشت

پی تیشه زدن به ریشه ی خویش

دست در دست روزگار گذاشت

جان مفرسود و تن نزار گذاشت

او به پایان راه خویش رسید

همرهان را در انتظار گذاشت