آسمان تافته در برکه و زین تابش گرم

صبح می خندد و باغ از نفس گرم بهار

می گشاید مژه ومی شکند مستی خواب

آتش انگیخته در سینه افسرده آب

آفتاب از پس البرز نهفته ست و ازو

آتشین نیزه برآورده سر از سینه کوه