خسته وکوفته از گردش روزانه خویش

می کنم جامه به تن می دوم از خانه برون

می روم در پی او با دل دیوانه خویش

پی آن گم شده می گردم و می آیم باز

خواب می آید و در چشم نمی یابد راه

یک طرف اشک رهش بسته و یک سوی خیال

نشنوم ناله خود را دگر از مستی درد