ناگهان می پرم از خواب گشاده آغوش

آه از خویش تهی می شوم آرام آرام

می گریزد نفس خسته ام از سینه چو آه

بانگ برمی زنم از شوق که: آنا آنا

می شود باز دو دست من و می افتد سست

هیچ کس نیست به جز شب که سیاه است و خموش