خونین فتاده روز از آن تیغ خون فشان

می رفت آفتاب و به دنبال می کشید

دامن ز دست کشته خود روز نیمه جان

در خاک می تپید و پی یار می خزید

خندید آفتاب که: این اشک و آه چیست؟

خوش باش روز غمزده هنگام رفتن است