مستانه سر به سینه مهتاب می گذاشت

آن شب که بوی زلف تو با بوسه نسیم

با خنده ای که روی لبت رنگ می نهفت

چشم تو زیر سایه مژگان چه ناز داشت

در باغ دل شکفت گل تازه امید