چراغی در شب تارم برافروز

نگاه بی قرارم بر لب توست

که می بخشی به شادی های نویدم

دلم تنگ است و چشم حسرتم باز

به جان آمد دل از ناز نگاهت

فرو ریز این سکوت آشناسوز