گاه می خندد و می تابد از اندوهی س رد

تازه بند آمده باران و نسیمی نمناک

می تراود ز دل سرد شبانگاه خموش

شمع افسرده ماه از پس آن ابر سیاه

خنده ای غم زده چون خنده درد

تابشی خسته و بی رنگ و تباه

چون نگاهی که در آن موج زند سایه نرگ