چو مرد فسون گشته خواب بند

دل از من همی برد پایان گرفت

و من

که بازیگر مات این صحنه بودم

که چشم از شکست فسون برگشاید

به جای تماشاگران یافتم خویشتن را

شگفتا! که را بخت آن داده اند