می نشیند خسته دل در دامن مهتاب

خواب می بنید که بیمار است دلدارش

وین سیه رویا شکیب از چشم بیمارش

باز می چیند

چون شکسته بادبان زورقی بر آب

می کند اندیشه با خود

از چه کوشیدم به آزارش؟