برداشت تیغ و پرده تاریک شب شکافت

اکنون ز من ترانه شوریدگی مخواه

زود است گالیا! نرسیده ست کاروان

روزی که بازوان بلورین صبحدم

روزی که آفتاب

از هرچه دریچه تافت

روزی که گونه و لب یاران هم نبرد