زهی شکوه فامت بلند عشق

صدای تیشه های توست

چه تازیانه ها که با تن تو تاب عشق آزمود

چه دارها که از تو گذشت سربلند

که استوار ماند در هجوم هر گزند

نگاه من

هنوز آن بلند دور