سر در گریبان در پس زانو نشسته

گریه سر کن

ای جنگل ای انبوه اندوهان دیرین

ای چون دل من ای خموش گریه آگین

ابرو گره افکنده چشم از درد بسته

در پرده های اشک پنهان کرده بالین

ای جنگل ای داد