ای سرخ و زرد ای شعله سرد

آن غنچه های سرخ را بر باد دادی

ای جنگل ای پیوسته پاییز

ای آتش خیس

ای در گلوی ابر و مه فریاد خورشید

تا کی ستم با مرد خواهد کرد نامرد؟

ای جنگل ای در خود نشسته