چون نقشی بر یاقوت

وقتی که قلم از کاغذ شک داشت

حتی حتی حافظه از وحشت در خواب سخن گفتن می آشفت

ما نام تو را در دل

می کندیم

وقتی که در آن کوچه تاریکی

شب از پی شب می رفت