ز بال سرخ تو خواندم در آن غغروب قفس

تو چون شهاب گذشتی بر آن سکوت سیاه

توچون شهاب نوشتی به خون روشن خویش

که صبح تازه ز خون شهید خاست

که آفتاب رها گشتن قناری هاست