می گشاید مژه و می شکند مستی خواب

صبح می خندد و باغ از نفس گرم بهار

آسمان تافته در برکه و زین تابش گرم

آتش انگیخته در سینه ی افسرده ی آب

آفتاب از پس البرز نهفته ست و ازو