باغ می گیرد ازین شعله ی گلگونه شکوه

آفتاب از پس البرز نهفته ست و ازو

آتشین نیزه برآورده سر از سینه ی کوه

صبح می آید ازین آتش جوشنده به تاب

آه ، دیری ست که من مانده ام از خواب به دور

مانده در بستر و دل بسته به اندیشه ی خویش

مانده در بسترم و هر نفس از تیشه ی فکر