آه ، دیری ست که من مانده ام از خواب به دور

آتشین نیزه برآورده سر از سینه ی کوه

صبح می آید ازین آتش جوشنده به تاب

باغ می گیرد ازین شعله ی گلگونه شکوه

مانده در بستر و دل بسته به اندیشه ی خویش

مانده در بسترم و هر نفس از تیشه ی فکر

می زنم بر سر خود تا بکنم ریشه ی خویش!