مانده در بسترم و هر نفس از تیشه ی فکر

باغ می گیرد ازین شعله ی گلگونه شکوه

آه ، دیری ست که من مانده ام از خواب به دور

مانده در بستر و دل بسته به اندیشه ی خویش

می زنم بر سر خود تا بکنم ریشه ی خویش!

چیست اندیشه ی من ؟ ... عشق خیال آشوبی

که به بازیم گرفته ست به بیداری و خواب