که به بازیم گرفته ست به بیداری و خواب

مانده در بسترم و هر نفس از تیشه ی فکر

می زنم بر سر خود تا بکنم ریشه ی خویش!

چیست اندیشه ی من ؟ ... عشق خیال آشوبی

می نماید به من شیفته دل رخ به فریب

می رباید ز تن خسته ی من طاقت و تاب

آنچه من دارم ازو ، هست خیالی که ز دور