چهره برتافته در آینه ی خاطر من

می نماید به من شیفته دل رخ به فریب

می رباید ز تن خسته ی من طاقت و تاب

آنچه من دارم ازو ، هست خیالی که ز دور

همچو مهتاب که نتوانیش آورد به چنگ

دور از دست تمنای من و در بر من

می کنم جامه به تن ، می دوم از خانه برون