همچو مهتاب که نتوانیش آورد به چنگ

می رباید ز تن خسته ی من طاقت و تاب

آنچه من دارم ازو ، هست خیالی که ز دور

چهره برتافته در آینه ی خاطر من

دور از دست تمنای من و در بر من

می کنم جامه به تن ، می دوم از خانه برون

می روم در پی او با دل دیوانه ی خویش