می کنم جامه به تن ، می دوم از خانه برون

چهره برتافته در آینه ی خاطر من

همچو مهتاب که نتوانیش آورد به چنگ

دور از دست تمنای من و در بر من

می روم در پی او با دل دیوانه ی خویش

پی آن گم شده می گردم و می آیم باز

خسته و کوفته از گردش روزانه ی خویش